දෙමව්පියන් දික්කසාද වූ විට හෝ වෙන් වූ විට, බැලීමේ විධිවිධාන පිළිබඳ ප්‍රශ්නය බොහෝ විට වඩාත්ම චිත්තවේගීය මාතෘකාවකි. දෙමව්පියන්ට තමන්ගේම කැමැත්තක් සහ අදහස් ඇත, නමුත් දරුවාගේම කාර්යභාරය කුමක්ද? දරුවෙකුගේ මතය ගණන් ගන්නේ කුමන වයසේ සිටද? දරුවෙකුට බැලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හෝ එය බලාත්මක කිරීමට පවා හැකිද?

මෙම බ්ලොගය තුළ, නෙදර්ලන්තයේ සංචාරය කිරීමේ විධිවිධාන වලදී දරුවාගේ කැමැත්ත නීත්‍යානුකූලව අදාළ වන්නේ කවදාද සහ කෙසේද යන්න අපි පැහැදිලි කරමු.

නීතිමය රාමුව: දරුවාගේ උපරිම යහපත ඉතා වැදගත් වේ.

ලන්දේසි සිවිල් සංග්‍රහයේ (BW) 1:253a වගන්තියේ සඳහන් වන්නේ සංචාරය කිරීමේ විධිවිධානයක් තීරණය කිරීමේදී, අධිකරණය දරුවාගේ උපරිම යහපත වෙනුවෙන් ක්‍රියා කළ යුතු බවයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ අධිකරණය ස්වයංක්‍රීයව දෙමාපියන්ගේ කැමැත්ත අනුගමනය නොකරන නමුත් දරුවාට හොඳම දේ සලකා බලන බවයි.

ලන්දේසි නීතිය දරුවාට දෙමව්පියන් සහ ඔවුන්ට සමීප පෞද්ගලික බැඳීමක් ඇති වෙනත් අය සමඟ සම්බන්ධ වීමට පැහැදිලි අයිතියක් ලබා දෙයි. ඉල්ලීම මත අධිකරණය විසින් බැලීමේ විධිවිධානයක් ස්ථාපිත කරනු ලබන අතර, දරුවාගේ යහපත සැමවිටම කේන්ද්‍රීය වේ.

දරුවාගේ හොඳම උනන්දුවට සාධක කිහිපයක් ඇතුළත් වේ:

• දෙමව්පියන් දෙදෙනාම සමඟ දරුවාගේ සම්බන්ධතාවය;
• දරුවාගේ වයස සහ පරිණතභාවය සැලකිල්ලට ගනිමින් ඔහුගේ කැමැත්ත;
• ජීවන තත්ත්වය වෙනස් වීමෙන් දරුවාට ඇතිවන ප්‍රතිවිපාක;
• දරුවා රැකබලා ගැනීමට සහ ඇති දැඩි කිරීමට දෙමාපියන්ට ඇති හැකියාව.

එබැවින් දරුවාගේ කැමැත්ත පැහැදිලිවම තක්සේරුවේ කොටසක් වන නමුත් එකම නිර්ණායකය නොවේ. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය අවධාරණය කරන්නේ දරුවාගේ යහපත සැමවිටම තීරණාත්මක වන අතර, දරුවාගේ වර්ධනයට බරපතල හානියක් සිදුවුවහොත් හෝ බැරෑරුම් අවශ්‍යතා අවදානමට ලක්ව ඇත්නම් පමණක් සංචාරය ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි බවයි (ECLI:NL:HR:2014:91; ECLI:NL:HR:2007:BA6246).

දරුවාගේ මතය සැලකිල්ලට ගන්නේ කුමන වයසේ සිටද?

ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන්, ඕනෑම වයසක දරුවන්ට අධිකරණය හෝ ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලය විසින් විභාග කළ හැකිය. නීතිය නිරපේක්ෂ අවම වයසක් නියම නොකරයි. කෙසේ වෙතත්, දරුවාගේ මතයට ලබා දෙන බර ඔවුන්ගේ වයස සහ පරිණතභාවය මත රඳා පවතී.

කුඩා දරුවන් (අවුරුදු 0-6)

ඉතා කුඩා දරුවන් සඳහා, අධිකරණය සාමාන්‍යයෙන් උපකල්පනය කරන්නේ ඔවුන් තවමත් සංචාරය පිළිබඳව හොඳින් සලකා බැලූ මතයක් ගොඩනගා ගැනීමට සමත් වී නොමැති බවයි. එබැවින් ඔවුන්ගේ කැමැත්ත කලාතුරකින් තීරණාත්මක වේ. කෙසේ වෙතත්, අධිකරණය විසින් දෙමව්පියන් දෙදෙනා සමඟ දරුවාගේ බැඳීම සහ දරුවා සංචාරයට ප්‍රතිචාර දක්වන ආකාරය සලකා බැලිය හැකිය.

වයස අවුරුදු 6-12 අතර ළමුන්

වයස අවුරුදු 6 පමණ වන විට, දරුවන්ට බොහෝ විට ඔවුන්ගේ හැඟීම් සහ කැමැත්ත ප්‍රකාශ කළ හැකිය. අධිකරණය මෙම මතය සලකා බලනු ඇත, නමුත් සෑම විටම එතරම් තීරණාත්මක නොවේ.

1:377g BW වගන්තිය යටතේ, දොළහට අඩු බාල වයස්කරුවෙකුට තම අවශ්‍යතා සාධාරණ ලෙස තක්සේරු කිරීමට හැකියාව තිබේ නම්, අධිකරණයට ඔවුන්ට සවන් දිය හැකිය. දරුවාට සවන් දෙන ආකාරය අධිකරණය තීරණය කරයි, උදාහරණයක් ලෙස ළමා සම්මුඛ පරීක්ෂණයකදී හෝ විශේෂඥයෙකු හරහා.

අධිකරණය විසින් දරුවා තමන් වෙනුවෙන් කතා කරනවාද නැතහොත් ඔවුන් සමඟ ජීවත් වන දෙමව්පියාගේ බලපෑමෙන් ඔවුන්ගේ මතයට දැඩි බලපෑමක් එල්ල වී තිබේද යන්න විවේචනාත්මකව පරීක්ෂා කරනු ඇත. මෙම වයසේදී පක්ෂපාතිත්ව ගැටුම් බහුලව දක්නට ලැබේ.

වයස අවුරුදු 12 සහ ඊට වැඩි දරුවන්

වයස අවුරුදු 12 සිට, දරුවාට ඔවුන් සම්බන්ධ නඩු කටයුතුවලදී පෙනී සිටීමට නීත්‍යානුකූල අයිතියක් ඇත (809 සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහය සහ 1:251a වගන්තිය BW). මෙයින් අදහස් කරන්නේ දරුවාගේ යහපත සඳහා නොවේ නම්, දරුවාට තම මතය ප්‍රකාශ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දීමට අධිකරණය බැඳී සිටින බවයි.

1:377a වගන්තිය BW හි සඳහන් වන්නේ වයස අවුරුදු දොළහක් හෝ ඊට වැඩි දරුවෙකු තම නඩු විභාගය අතරතුර සංචාරය කිරීමට බරපතල විරෝධතා ප්‍රකාශ කර ඇත්නම්, අධිකරණයට සංචාරය කිරීමේ අයිතිය ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි බවයි.

ප්‍රායෝගිකව වයස අවුරුදු 12 හෝ ඊට වැඩි දරුවෙකුගේ මතය වැඩි වැඩියෙන් බරක් දරයි. වැඩිහිටි යෞවනයෙකුගේ පැහැදිලි කැමැත්තට සම්පූර්ණයෙන්ම පටහැනිව යන සංචාරය කිරීමේ විධිවිධානයක් පැනවීමට විනිසුරුවන් මැලි වෙති.

කෙසේ වෙතත්, මෙයින් අදහස් කරන්නේ දරුවාගේ කැමැත්ත සැමවිටම තීරණාත්මක බව නොවේ. නව යොවුන් වියේ පසුවන්නන් සමඟ වුවද, අධිකරණය බලපෑම්, පක්ෂපාතිත්ව ගැටුම් හෝ තාවකාලික හැඟීම් තිබේද යන්න විමර්ශනය කරනු ඇත.

දරුවාට ඇසෙන්නේ කෙසේද?

උසාවිය දරුවාගේ මතය විවිධ ආකාරවලින් තීරණය කළ හැකිය:

විනිසුරුවරයා සමඟ දරුවා සම්මුඛ සාකච්ඡාවක්

ළමා සම්මුඛ පරීක්ෂණයකදී දරුවාට සවන් දීමට විනිසුරුවරයා තීරණය කළ හැකිය. මෙය බොහෝ විට සිදුවන්නේ දෙමව්පියන් නොමැතිව අවිධිමත් පසුබිමක ය. සංවාදය අවධානය යොමු කරන්නේ ප්‍රශ්න කිරීම කෙරෙහි නොව, දරුවාගේ හැඟීම් සහ කැමැත්ත ගවේෂණය කිරීම කෙරෙහි ය.

සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 799a වගන්තිය යටතේ, ඉල්ලීම බාලවයස්කරු සමඟ සාකච්ඡා කළේද සහ කෙසේද යන්න සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාරය කුමක්ද යන්න පෙත්සමෙහි සඳහන් කළ යුතුය.

ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලය

අධිකරණයට ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලයෙන් (RvdK) පරීක්ෂණයක් පවත්වන ලෙස ඉල්ලා සිටිය හැකිය. RvdK දරුවා, දෙමාපියන් සහ බොහෝ විට පාසල, වෛද්‍යවරයා හෝ පවුල වැනි අනෙකුත් පාර්ශවයන් සමඟ කතා කරයි.

සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 810 වගන්තිය යටතේ, ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලයට ස්වාධීන උපදේශක කාර්යභාරයක් ඇත. අධිකරණය මෙම උපදෙස එහි තක්සේරුවේදී සලකා බලන නමුත් එයට බැඳී නොමැත. අවසාන තීරණය සඳහා අධිකරණය ස්වාධීනව වගකිව යුතුය.

අධිකරණය මණ්ඩලයේ උපදෙස් වලින් බැහැර වුවහොත්, හේතු දැක්වීමට එයට වැඩි වගකීමක් ඇත. අධිකරණය උපදෙස් අනුගමනය නොකරන්නේ මන්දැයි පැහැදිලිව සහ නිශ්චිතව සඳහන් කළ යුතුය.

විශේෂඥ පරීක්ෂණය

සංකීර්ණ අවස්ථාවන්හිදී, අධිකරණය විසින් දරුවා පරීක්ෂා කිරීම සඳහා විශේෂඥයෙකු (මනෝ විද්‍යාඥයෙකු හෝ අධ්‍යාපනඥයෙකු වැනි) පත් කළ හැකිය. මෙය විශේෂයෙන් සිදුවන්නේ දරුවාට බලපෑම් කර ඇත්දැයි සැකයක් ඇති විට හෝ බරපතල ගැටළු සම්බන්ධ වූ විටය.

ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලයේ උපදෙස් අපැහැදිලි නම් හෝ ප්‍රමාණවත් ලෙස තර්කානුකූල නොවේ නම්, දෙමව්පියෙකුට අමතර විශේෂඥ පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටිය හැකිය. සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 810a වගන්තිය යටතේ, අධිකරණය විසින් පත් නොකළ විශේෂඥයෙකුගෙන් වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කිරීමට දෙමව්පියෙකුට අධිකරණය අවසර දිය යුතුය.

විශේෂ භාරකරු

සමහර අවස්ථාවලදී, අධිකරණය විශේෂ භාරකරුවෙකු පත් කරයි. මෙය ස්වාධීන පුද්ගලයෙකි (බොහෝ විට නීතිඥයෙකු හෝ අධ්‍යාපනඥයෙකු) ඔහු නඩු කටයුතුවලදී දරුවාගේ අවශ්‍යතා නියෝජනය කරයි.

දෙමව්පියන් සහ බාලවයස්කරු අතර (එක් අයෙකු) අතර උනන්දුවක් ඇති ගැටුමක් ඇති වූ විට, 1:250 BW වගන්තිය යටතේ විශේෂ භාරකරු පත් කරනු ලැබේ. භාරකරු අධිකරණය තුළ සහ ඉන් පිටත දරුවා නියෝජනය කරන අතර දරුවාගේ සැබෑ කැමැත්ත, අවශ්‍යතා සහ අවශ්‍යතා විමර්ශනය කර අධිකරණයට වාර්තා කිරීමේ කාර්යය පැවරේ.

දරුවාගේ කැමැත්ත ඇත්ත වශයෙන්ම දරුවාගෙන් ඇති වූවක්ද නැතහොත් බලපෑමක ප්‍රතිඵලයක්ද යන්න විමර්ශනය කරන ලෙස අධිකරණය භාරකරුගෙන් පැහැදිලිවම ඉල්ලා සිටිය හැකිය (ECLI:NL:RBZWB:2025:9312; ECLI:NL:RBGEL:2025:10080).

දරුවෙකුට පැමිණීම ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකිද?

ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන්, දරුවෙකුට බැලීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක. නීතිය උපකල්පනය කරන්නේ දෙමව්පියන් දෙදෙනාම සමඟ සම්බන්ධතා පැවැත්වීම දරුවාගේ උපරිම යහපතට හේතු වන බවයි, එය දරුවාගේ බැරෑරුම් අවශ්‍යතා සමඟ ගැටෙන්නේ නම් මිස (1:377a වගන්තිය 3 BW ඡේදය).

බැරෑරුම් අවශ්‍යතා මොනවාද? සලකා බලන්න:

• ළමා අපයෝජනය හෝ ගෘහස්ථ හිංසනය;
• පැමිණෙන දෙමාපියාගේ බරපතල නොසලකා හැරීම;
• පැමිණෙන දෙමව්පියා විසින් අපයෝජනය කිරීම;
• බැලීමට යාම දරුවාට මානසිකව බරපතල ලෙස හානි කරන තත්වයක්.

දෙමව්පියෙකු සමඟ සම්බන්ධ වීම හානිකර බව නැවත නැවතත් සහ සාරභූතව පෙන්වා දෙන දරුවෙකු නොසලකා හැරිය නොහැකිය. එවැනි අවස්ථාවලදී අධිකරණය බොහෝ විට විශේෂඥ පරීක්ෂණයක් නියම කරනු ඇත.

මෙම විමර්ශනයෙන් පෙනී යන්නේ දරුවාගේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම අව්‍යාජ බවත් බලපෑමක ප්‍රතිඵලයක් නොවන බවත් නම්, අධිකරණයට පැමිණීම සීමා කිරීමට හෝ අවසන් කිරීමට පවා තීරණය කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රායෝගිකව මෙය සිදුවන්නේ කලාතුරකිනි.

දෙමාපිය බලපෑම: මෙය තීරණය කරන්නේ කෙසේද?

නඩු නීතියෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ දෙමාපියන්ගේ බලපෑම සාමාන්‍යයෙන් තීරණය වන්නේ හැසිරීම් විශේෂඥ පරීක්ෂණය, මණ්ඩල විමර්ශනය හෝ විශේෂ භාරකරුවෙකු හරහා බවයි. අධිකරණය පහත සඳහන් සංඥා සොයයි:

• පක්ෂපාතී ගැටුම්;
• පැහැදිලි හේතුවක් නොමැතිව දෙමාපියෙකු කෙරෙහි හදිසි හෝ අධික අකමැත්තක්;
• දරුවාගේ ගිණුමේ නොගැලපීම්;
• දෙමාපියන් දෙදෙනාගේම හැසිරීම (ECLI:NL:GHARL:2025:7041; ECLI:NL:RBZWB:2025:5492).

දෙමව්පියන්ට බලපෑම පෙන්විය හැක්කේ:

• විශේෂඥ පරීක්ෂණයක් පැවැත්වීම (උදාහරණයක් ලෙස ළමා ආරක්ෂක මණ්ඩලය හෝ මනෝ විද්‍යාඥයෙකු හරහා);
• විශේෂ භාරකරුගෙන් වාර්තා හෝ ප්‍රකාශ ඉදිරිපත් කිරීම;
• දරුවාගේ හැසිරීම් වෙනස්කම්, නොගැලපීම් හෝ පක්ෂපාතිත්ව ගැටළු ලේඛනගත කිරීම;
• දරුවාට අනෙක් දෙමව්පියා කෙරෙහි ඇති වන නිෂේධාත්මක හැඟීම් ඔවුන්ගේම අත්දැකීම් වලින් පැහැදිලි කළ නොහැකි නමුත් දෙමව්පියන් අතර ගැටුමට සම්බන්ධ බව පෙන්නුම් කිරීම.

භාරකාර දෙමව්පියන්ගේ විරෝධය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය අවධාරණය කරයි; දරුවා ඇත්ත වශයෙන්ම අතරමැදට හසු වී ඇති බව හෝ බැලීමෙන් බරපතල හානියක් සිදු වන බව පෙන්විය යුතුය (ECLI:NL:HR:2014:91).

දරුවෙකුට තමන් විසින්ම සංචාරය බලාත්මක කළ හැකිද?

ඔව්, වයස අවුරුදු 12 සිට, දරුවෙකුට ස්වාධීනව පැමිණීමේ විධිවිධානයක් ස්ථාපිත කිරීමට හෝ වෙනස් කිරීමට අධිකරණයට ඉල්ලීමක් ගොනු කළ හැකිය (1:377a වගන්තිය BW සහ 798 වගන්තිය සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහය සමඟ). වයස අවුරුදු දොළහක් හෝ ඊට වැඩි බාලවයස්කරුවෙකු මෙය ඉල්ලා සිටින්නේ නම්, අධිකරණයට 1:377g වගන්තිය BW යටතේ නිල බලයෙන් තීරණයක් ගත හැකිය.

මෙයින් අදහස් කරන්නේ එක් දෙමව්පියෙකු සමඟ ජීවත් වන දරුවෙකුට අනෙක් දෙමව්පියා සමඟ වැඩි සම්බන්ධතාවක් අවශ්‍ය නම් ඔහුටම අධිකරණයට යා හැකි බවයි. ප්‍රායෝගිකව, මෙය කලාතුරකින් සිදුවන්නේ දරුවන් බොහෝ විට මෙම හැකියාව පිළිබඳව නොදැන සිටින නිසා සහ එවැනි පියවරක් ගැනීම මානසිකව බරක් විය හැකි බැවිනි.

උදාහරණයක් ලෙස තම මව සමඟ ජීවත් වන දරුවෙකු තම පියා සමඟ වැඩි සම්බන්ධතාවක් අවශ්‍ය වේ. මව මෙය ප්‍රතික්ෂේප කළහොත් හෝ බාධා කළහොත්, දරුවාට තනිවම නඩු පැවරිය හැකිය. එවිට අධිකරණය දරුවාගේ යහපතට හේතු වන දේ විමර්ශනය කරනු ඇති අතර භාරකාර දෙමව්පියන්ගේ කැමැත්තට පටහැනිව වුවද, පැමිණීමේ විධිවිධානයක් ස්ථාපිත කළ හැකිය.

ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලයේ වාර්තාවට ප්‍රවේශය

සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 811 වගන්තිය යටතේ, දෙමාපියන්ට, භාරකරුවන්ට, රැකබලා ගන්නන්ට සහ වයස අවුරුදු දොළහ හෝ ඊට වැඩි දරුවන්ට ළමා ආරක්ෂණ මණ්ඩලයෙන් සම්පූර්ණ උපදෙස් පරීක්ෂා කර පිටපතක් ලබා ගැනීමට අයිතියක් ඇත.

පෞද්ගලිකත්වයට ගරු කිරීම හෝ තෙවන පාර්ශවයන්ට අසමානුපාතික හානියක් වැළැක්වීමේ උනන්දුව ඊට වඩා වැඩි නම්, අධිකරණයට මෙම අයිතිය සීමා කළ හැකිය. ප්‍රායෝගිකව, අධිකරණයට දෙමව්පියන්ට ලබා දීමට පෙර වාර්තාවෙන් සංවේදී තොරතුරු (දරුවා සිටින ස්ථානය වැනි) ඉවත් කළ හැකිය.

මණ්ඩලයේ උපදෙස් ක්‍රියාදාමයේදී අභියෝගයට ලක් කළ හැකිය: දෙමාපියන්ට වාර්තාවේ අන්තර්ගතයට සනාථ කළ විරෝධතා ඉදිරිපත් කළ හැකි අතර අමතර විමර්ශනයක් හෝ ප්‍රති-විශේෂඥතාවයක් සඳහා අධිකරණයෙන් ඉල්ලා සිටිය හැකිය. ප්‍රවේශය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ තීරණයකට එරෙහිව නීතියේ අවශ්‍යතාවය අනුව නඩු පැවරීමක් පමණක් ලබා ගත හැකිය.

දරුවා බැලීමට විරුද්ධ වුවහොත් කුමක් කළ යුතුද?

සමහර විට දරුවෙකු බැලීමට යාමේදී ක්‍රියාශීලීව විරුද්ධ වේ. මෙය 'එහෙම දැනෙන්නේ නැහැ' සිට සංචාරය කරන දෙමාපියෙකු විසින් රැගෙන යන විට සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සහ චිත්තවේගීය පිපිරීම් දක්වා විහිදේ.

එවැනි අවස්ථාවන්හිදී, ප්‍රතිරෝධය පැමිණෙන්නේ කොහෙන්දැයි සොයා බැලීම වැදගත් වේ:

• භාරකාර දෙමව්පියන්ගෙන් දරුවාට බලපෑමක් සිදුවී තිබේද?
• පක්ෂපාතිත්වය පිළිබඳ ගැටුමක් තිබේද?
• බැලීමට අකමැති වීමට දරුවාට අව්‍යාජ, සාධාරණ හේතුවක් තිබේද?
• බරපතල ගැටළු (අපයෝජනය, නොසලකා හැරීම) තිබේද?

විරෝධතාවය සත්‍ය බව ඔප්පු වී සැබෑ බියෙන් හෝ සෘණාත්මක අත්දැකීමකින් ඇති වුවහොත්, අධිකරණය සංචාරය සකස් කිරීමට තීරණය කළ හැකිය. මෙයින් අදහස් කරන්නේ අධීක්ෂණය කරන ලද සංචාරය තාවකාලිකව, අඩු කරන ලද වාර ගණන හෝ සංචාරය තාවකාලිකව අත්හිටුවීම විය හැකිය.

අනෙක් අතට, දරුවාට බලපෑම් එල්ල වන බව පෙනේ නම්, අධිකරණය දැඩි ක්‍රියාමාර්ග ගත හැකිය. ආන්තික අවස්ථාවන්හිදී, මෙය ප්‍රාථමික පදිංචිය වෙනස් කිරීමට පවා හේතු විය හැකිය: එවිට දරුවා අනෙක් දෙමව්පියන් සමඟ ජීවත් වනු ඇත.

දෙමාපියන් සඳහා ප්‍රායෝගික උපදෙස්

දෙමව්පියෙකු ලෙස, ඔබට කළ හැකි හොඳම දේ පහත සඳහන් දේ ය:

• ඔබේ දරුවාට ඇහුම්කන් දෙන්න, නමුත් තේරීම ඔවුන්ට බරක් කරන්න එපා. 'ඔබට කා සමඟ ජීවත් වීමට අවශ්‍ය දැයි තෝරා ගත හැකිය' හෝ 'ඔබ ඇත්තටම තාත්තා/අම්මා ළඟට යාමට කැමතිද?' කියා නොකියන්න.
• දරුවා ඉදිරියේ අනෙක් දෙමව්පියා ගැන නිෂේධාත්මකව කතා නොකරන්න. මෙය පක්ෂපාතිත්ව ගැටුම් වැඩි කරයි.
• අනෙක් දෙමව්පියා සමඟ ගැටුම් ඇති වුවද, බැලීමට දිරිමත් කරන්න. බැලීමට යනු දරුවා සහ අනෙක් දෙමව්පියා අතර ඇති බැඳීම ගැන මිස එම දෙමව්පියා සමඟ ඔබේ සම්බන්ධතාවය ගැන නොවේ.
• ඔබේ දරුවා අනෙක් දෙමව්පියා සමඟ සුහදශීලී නොවන බව පෙන්නුම් කරන්නේ නම්, එය බැරෑරුම් ලෙස සලකන්න, නමුත් වහාම රණ්ඩුවක් ආරම්භ නොකරන්න. පළමුව අනෙක් දෙමව්පියා සමඟ සාකච්ඡා කිරීමට උත්සාහ කරන්න.
• අවශ්‍ය නම්, මැදිහත්කරුවෙකු, තරුණ සේවකයෙකු හෝ පවුල් චිකිත්සකයෙකු වැනි වෘත්තීය සහාය ලබා ගන්න.
• ඔබේ දරුවා වයස අවුරුදු 12 හෝ ඊට වැඩි නම් සහ සවන් දීමට කැමති බව පැහැදිලිව පෙන්නුම් කරන්නේ නම්, මෙයට ගරු කරන්න. දරුවාට තම මතය ප්‍රකාශ කිරීමට නීත්‍යානුකූල අයිතියක් ඇත.

නිගමනය

දරුවාගේ කැමැත්ත, සංචාරය කිරීමේ විධිවිධානයක් ස්ථාපිත කිරීමේදී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි, නමුත් එය එකම නිර්ණායකය නොවේ. අධිකරණය සමස්ත තක්සේරුවේදී දරුවාගේ කැමැත්ත කිරා මැන බලන අතර, දරුවාගේ වයස, පරිණතභාවය සහ විය හැකි බලපෑම ද සලකා බලයි.

වයස අවුරුදු 12 සහ ඊට වැඩි දරුවන්ට නඩු ඇසීමට ව්‍යවස්ථාපිත අයිතියක් ඇති අතර ස්වාධීනව කටයුතු ආරම්භ කිරීමට පවා හැකිය. කෙසේ වෙතත්, දරුවාගේ කැමැත්ත දරුවාගේ දිගුකාලීන යහපතට අනුකූලද යන්න අධිකරණය සැමවිටම පරීක්ෂා කරයි.

නඩු නීතියේදී, දරුවාගේ කැමැත්ත ප්‍රවේශමෙන් කිරා මැන බලන නමුත් එය ස්වයංක්‍රීයව තීරණාත්මක නොවේ. වයස, පක්ෂපාතිත්ව ගැටුම්, දෙමාපියන්ගේ බලපෑම සහ දරුවාගේ චිත්තවේගීය තත්වය වැනි සාධක ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි.

දෙමව්පියන්ට, දරුවාගේ මතය බැරෑරුම් ලෙස ගැනීම වැදගත් වන අතරම, එවැනි වැදගත් තීරණයක් සඳහා දරුවෙකු සම්පූර්ණ වගකීම දැරිය යුතු නැති බව වටහා ගැනීම වැදගත්ය. සැකයක් හෝ ගැටුමක් ඇති විට, වෘත්තීය මඟ පෙන්වීමක් ලබා ගැනීම ඥානවන්ත ය.

නිතර අසනු ලබන ප්රශ්න (නිතර අසන ප්රශ්න)

උසාවිය දරුවෙකුට ඇහුම්කන් දිය යුත්තේ කුමන වයසේ සිටද?

වයස අවුරුදු 12 සහ ඊට වැඩි දරුවන්ට ඇසීමට ව්‍යවස්ථාපිත අයිතියක් ඇත (සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 809 වගන්තිය). වයස අවුරුදු 12 ට අඩු ළමුන් සඳහා, අධිකරණයට අභිමත බලයක් ඇත: දරුවාට තම අවශ්‍යතා සාධාරණ ලෙස තක්සේරු කිරීමට හැකියාව තිබේ නම් ඔහුට සවන් දීමට එය තීරණය කළ හැකිය (1:377g BW වගන්තිය).

වයස අවුරුදු 12 ට අඩු දරුවෙකුගේ කටහඬ ඇසීමට දෙමාපියන්ට විරුද්ධ විය හැකිද?

ඔව්, ඇසීම දරුවාගේ යහපතට හේතු නොවන්නේ නම්, උදාහරණයක් ලෙස පක්ෂපාතිත්ව ගැටුම් ඇති වුවහොත් හෝ දරුවා දෙමාපියන් අතර සිරවී ඇත්නම්, දෙමව්පියෙකුට විරුද්ධ විය හැකිය. දරුවාගේ යහපත සැලකිල්ලට ගනිමින් අධිකරණය විරෝධතාවය තක්සේරු කරනු ඇත, නමුත් විශේෂ තත්වයන් නොමැති නම් තර්කානුකූලව විරෝධතාවය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට බැඳී නොමැත.

ළමා ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ උපදෙස් වලට අධිකරණය බැඳී සිටිනවාද?

නැත, අධිකරණය මණ්ඩලයේ උපදෙස් වලට බැඳී නැත. මණ්ඩලයට ස්වාධීන උපදේශක භූමිකාවක් ඇති අතර එය විශේෂඥයෙකු ලෙස සැලකේ, නමුත් අධිකරණය තීරණය සඳහා ස්වාධීනව වගකිව යුතුය. අධිකරණය උපදෙස් වලින් බැහැර වුවහොත්, එය සාධාරණීකරණයක් සැපයිය යුතුය.

දෙමව්පියෙකු ලෙස මට මගේම විශේෂඥයෙකු සම්බන්ධ කර ගත හැකිද?

ඔව්, සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 810a වගන්තිය යටතේ, අධිකරණය විසින් පත් නොකළ විශේෂඥයෙකුගෙන් වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කිරීමට අධිකරණය දෙමාපියන්ට අවසර දිය යුතුය, මෙම වාර්තාව තීරණයට දායක විය හැකි නම් සහ දරුවාගේ යහපත එයට බාධාවක් නොවේ නම්. මණ්ඩලයේ උපදෙස් අපැහැදිලි හෝ ප්‍රමාණවත් නොවේ නම්, ඔබට අතිරේක විශේෂඥ පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටිය හැකිය.

විශේෂ භාරකරුවෙකු යනු කුමක්ද සහ ඔවුන් පත් කරනු ලබන්නේ කවදාද?

විශේෂ භාරකරුවෙකු යනු ක්‍රියාවලියේදී දරුවාගේ අවශ්‍යතා නියෝජනය කරන ස්වාධීන පුද්ගලයෙකි. දෙමව්පියන් සහ දරුවා අතර (එක් අයෙකු) අතර උනන්දුවක් ඇති ගැටුමක් ඇති වූ විට අධිකරණයට 1:250 BW වගන්තිය යටතේ කෙනෙකු පත් කළ හැකිය. භාරකරු දරුවාගේ සැබෑ කැමැත්ත විමර්ශනය කර අධිකරණයට වාර්තා කරයි.

මගේ අවුරුදු 12ක දරුවාට තනිවම අධිකරණයට යා හැකිද?

ඔව්, වයස අවුරුදු 12 හෝ ඊට වැඩි දරුවෙකුට ස්වාධීනව පැමිණීමේ විධිවිධානයක් ස්ථාපිත කිරීමට හෝ වෙනස් කිරීමට අධිකරණයට ඉල්ලීමක් ගොනු කළ හැකිය (1:377a වගන්තිය BW සහ 798 වගන්තිය සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහය සමඟ ඒකාබද්ධව). ප්‍රායෝගිකව, මෙය කලාතුරකින් සිදුවන්නේ දරුවන් බොහෝ විට මෙම හැකියාව පිළිබඳව නොදැන සිටින බැවිනි.

දෙමව්පියෙකු ලෙස මට මණ්ඩලයේ වාර්තාව පරීක්ෂා කිරීමට අයිතියක් තිබේද?

ඔව්, සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 811 වගන්තිය යටතේ, දෙමව්පියන්ට මණ්ඩල වාර්තාව ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් සම්පූර්ණයෙන් පරීක්ෂා කිරීමට අයිතියක් ඇත. අධිකරණයට මෙම අයිතිය සීමා කළ හැක්කේ පෞද්ගලිකත්වයේ අවශ්‍යතා හෝ අසමානුපාතික හානිය වැළැක්වීම ඊට වඩා වැඩි නම් පමණි. ප්‍රවේශය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට එරෙහිව නීතියේ අවශ්‍යතා සඳහා නඩු පැවරීම පමණක් ලබා ගත හැකිය.

මගේ දරුවාට අනෙක් දෙමව්පියන්ගේ බලපෑම එල්ල වී ඇතැයි මා සිතන්නේ නම් මා කළ යුත්තේ කුමක්ද?

විශේෂඥ පරීක්ෂණයක් පවත්වන ලෙස ඔබට අධිකරණයෙන් ඉල්ලා සිටිය හැකිය. දරුවාගේ හැසිරීම් වෙනස්කම් සහ නොගැලපීම් ලේඛනගත කරන්න. අධිකරණයට මනෝ විද්‍යාඥයෙකු හෝ ළමා ආරක්ෂක මණ්ඩලයක් සම්බන්ධ කර ගනිමින් බලපෑමක් තිබේද යන්න විමර්ශනය කළ හැකිය. විශේෂ භාරකරුවෙකු ද පත් කළ හැකිය.

මගේ දරුවා නිශ්චිතවම ප්‍රතික්ෂේප කළහොත් අධිකරණයට සංචාරයක් නියම කළ හැකිද?

එය දරුවාගේ වයස සහ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හේතුව මත රඳා පවතී. නිශ්චිතවම ප්‍රතික්ෂේප කරන වැඩිහිටි යෞවනයන් (16+) සඳහා, විනිසුරුවන් සංචාරයක් පැනවීමට මැලි වෙති. බාල දරුවන් සඳහා, ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සත්‍යද නැතහොත් බලපෑමේ ප්‍රතිඵලයක්ද යන්න අධිකරණය විසින් විමර්ශනය කරනු ඇත. සංචාරය ප්‍රතික්ෂේප කළ හැක්කේ බැරෑරුම් අවශ්‍යතා සඳහා පමණි (1:377a වගන්තිය 3 BW ඡේදය).

මම තීරණයට එකඟ නොවන්නේ නම් මට ඇති පිළියම් මොනවාද?

ඔබට අභියාචනාධිකරණයේ (සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 806 වගන්තිය) සංචාරයක තීන්දුවකට එරෙහිව අභියාචනයක් ගොනු කළ හැකිය. අභියාචනාධිකරණයේ තර්කනයට ඔබ එකඟ නොවන්නේ නම්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ (සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 398 වගන්තිය) නඩු විධාන සංග්‍රහය ලබා ගත හැකිය. සටහන: මණ්ඩලයේ වාර්තාවට ප්‍රවේශ වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට එරෙහිව සාමාන්‍ය පිළියමක් නොමැත, නීතියේ අවශ්‍යතාවය අනුව නඩු විධානය පමණි.