උල්ලංඝනයක් ඉවසා සිටීම යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ අධිකාරියක් තමන් දන්නා උල්ලංඝනයකට එරෙහිව ක්‍රියා කිරීමෙන් හිතාමතාම වැළකී සිටීමයි. එය සිදුවන්නේ ව්‍යාපාරයක් නීත්‍යානුකූල වීමට ආසන්නව ඇති විට, සිදුවීමක් නීතිරීතිවලට පිටින් වැටෙන විට හෝ ක්‍රියාත්මක කිරීම අසාධාරණ ලෙස දැඩි වන විටය.
නෛතික පදනම
ඉවසීම කොතැනකවත් ව්‍යවස්ථාවෙන් නියාමනය කර නොමැත. ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි: සමථයකට පත් කරන ලද නඩු නීතිය ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමට යුතුකමක් පනවයි. පිටවීම අවසර දෙනු ලබන්නේ විශේෂ අවස්ථාවන්හිදී පමණි, ඉන් දෙකක් පුනරාවර්තනය වේ: නීතිගත කිරීම සංයුක්තව අපේක්ෂාවෙන් සිටීම සහ ආරක්ෂා කරන ලද උනන්දුවට අසමානුපාතික වන බලාත්මක කිරීම. වගකිවයුතු ඉවසීම සඳහා රාමුව නීති සම්පාදනයට වඩා ප්‍රතිපත්තියෙන් දක්වා ඇත: සුවිශේෂී අවස්ථාවන්හිදී පමණක්, විෂය පථයෙන් සහ කාලයෙන් සීමිත, පැහැදිලි සහ ලිඛිතව සහ අවශ්‍යතා දෘශ්‍යමාන ලෙස කිරා බැලීමෙන් පසුව. පරිපාලන අධිකරණ බල අංශය තීරණය කර ඇත්තේ ඉවසීමේ තීරණයක් ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් සාමාන්‍ය පරිපාලන නීති පනතේ 1:3 වගන්තියේ අර්ථය තුළ තීරණයක් නොවන බවයි, එබැවින් විරෝධතා සහ අභියාචනා සාමාන්‍යයෙන් එයට එරෙහිව විවෘත නොවේ.
එය ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය
ඉවසීමේ තීරණයක් මඟින් කුමන උල්ලංඝනය ඉවසා සිටින්නේද, කොපමණ කාලයක් සඳහා සහ කුමන කොන්දේසි මතද යන්න වාර්තා කරයි. එය අධිකාරිය දින නියමයක් නොමැතිව බැඳ තබන්නේ නැත: තෙවන පාර්ශවයකට බලාත්මක කිරීම සඳහා ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් කළ හැකි අතර, එම ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම අභියෝග කළ හැකි තීරණයකි. එබැවින් ඉවසා සිටින තත්වය පරිපාලන අධිකරණයට මාරුවීමකින් ළඟා වේ.
වැරදුණු තැන
කරුණු තුනක් පුනරාවර්තනය වේ. පළමුව, පසුව පෙන්නුම් කළ නොහැකි වාචික ඉවසීම. දෙවනුව, අවසන් දිනයක් නොමැතිව ඉවසීම, වසර ගණනාවක් පුරා දිවෙන අතර එය ඉල්ලා අස්කර ගත් විට සැබෑ දුෂ්කරතා ඇති කරයි. තෙවනුව, ඉවසීම අපරාධ නඩු පැවරීමෙන් හෝ අසල්වැසියන්ගේ සිවිල් හිමිකම් වලින් ආරක්ෂා වන බවට උපකල්පනය; එය එසේ නොවේ.
අදාළ නියමයන්
ඉවසීම, බලාත්මක කිරීම සඳහා වන ඉල්ලීමට , නීත්‍යානුකූල අපේක්ෂාවන්ගේ මූලධර්මයට සහ පරිපාලන තීරණයට සම්බන්ධ වේ.
ඉවසීමේ තීරණයක් යටතේ ක්‍රියාත්මක වෙනවාද? අපගේ පරිපාලන නීති විශේෂඥයින් ඔබේ ස්ථාවරය සැබවින්ම කෙතරම් ශක්තිමත්ද යන්න තක්සේරු කරයි.
