වත්කම් ගනුදෙනුවකදී, ගැනුම්කරු කොටස් නොව ව්‍යාපාරයක තනි සංරචක අත්පත් කර ගනී: කොටස්, උපකරණ, කොන්ත්‍රාත්තු, පාරිභෝගික පදනම සහ සමහර විට වගකීම්. සමාගමම එහි ඉතිහාසය සහ බැඳීම් සමඟ විකුණුම්කරු සමඟ රැඳී සිටියි.
නෛතික පදනම
වෙනම ව්‍යවස්ථාපිත තන්ත්‍රයක් නොමැත; ගනුදෙනුව එක් එක් වත්කම සඳහා සාමාන්‍ය මාරු කිරීමේ නීති අනුගමනය කරයි. චංචල දේපල සන්තකයේ භාරදීම (ලන්දේසි සිවිල් සංග්‍රහයේ 3:90 වගන්තිය), නොතාරිස් ඔප්පුව සහ ලියාපදිංචිය මගින් ලියාපදිංචි කළ දේපළ (3:89 වගන්තිය), පැවරීම මගින් ලැබිය යුතු දේ (3:94 වගන්තිය) සහ කොන්ත්‍රාත් පවරා ගැනීම හරහා ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශ්වයේ සහයෝගීතාවයෙන් පමණක් ගිවිසුම්ගත කිරීම (6:159 වගන්තිය) මගින් සම්මත වේ. ව්‍යාපාරයට සේවකයින් සිටින විට, භාරදීම පිළිබඳ 7:662 වගන්තිය අදාළ වේ: සේවකයින් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ නියමයන් නොවෙනස්ව මාරු කරනු ලබන අතර එය ගිවිසුම්ගත කළ නොහැක.
එය ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය
කොටස් සහ වත්කම් අතර තේරීම බොහෝ විට බදු සහ අවදානම මගින් මෙහෙයවනු ලැබේ. සමාගමේ ඉතිහාසය අවශ්‍ය නොවන ගැනුම්කරුවෙකු වත්කම් තෝරා ගනී. හුවමාරුව වඩාත් වෙහෙසකාරී ගනුදෙනුවකි: සෑම කොන්ත්‍රාත්තුවක්ම හඳුනාගෙන නවීකරණය කළ යුතුය, බලපත්‍ර සැමවිටම මාරු කළ නොහැකි අතර ගනුදෙනුකරුවන්ට මාරු වීම ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකිය. එබැවින් හොඳ ගනුදෙනුවක් ආරම්භ වන්නේ කොන්ත්‍රාත්තුවල වෙනස් කිරීමේ වගන්ති අඩංගු ඉන්වෙන්ටරියකිනි.
වැරදුණු තැන
සාමාන්‍යයෙන් ලොකුම පුදුමය වන්නේ වගකීම මාරු කිරීමයි: පාර්ශවයන් උපකල්පනය කරන්නේ කුමන සේවකයින් හමුවිය යුතුද යන්න තමන්ට තෝරා ගත හැකි බවයි, නමුත් නීතිය තීරණය කරයි. දෙවන අවදානම වන්නේ කැමැත්ත ලබා නොගත් නිසා ඉතිරි වූ කොන්ත්‍රාත්තු වන අතර එමඟින් ගැනුම්කරුට සැපයුම්කරුවෙකු හෝ ලීසිං එකක් නොමැතිව ඉතිරි වේ. තෙවනුව, විකුණුම් සමාගම හිස් කවචයක් ලෙස පවතින අතර, පසුව හිමිකම් පෑමක් මතු වුවහොත් එය දුෂ්කරතා ඇති කරයි.
අදාළ නියමයන්
වත්කම් ගනුදෙනුව කොටස් හුවමාරුවට විකල්පය වන අතර , නිසි කඩිසරකම සහ හිමිකම් පැවරීම සමඟ සම්බන්ධ වේ.
වත්කම්වලට එරෙහිව කොටස් කිරා මැන බලනවාද? අපගේ ආයතනික නීති විශේෂඥයින් ප්‍රතිවිපාක එකින් එක දක්වා ඇත.
