නෙදර්ලන්තයේ පවුල් නීතිය

දික්කසාදයකදී, විවාහය නීතියෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම විසුරුවා හරින අතර පසුව හවුල්කරුවන් දෙදෙනාටම නැවත විවාහ වීමට නිදහස තිබේ. නීත්‍යානුකූල වෙන්වීමකදී (scheiding van tafel en bed), විවාහය විධිමත් ලෙස දිගටම පවතී, නමුත් සහජීවනය සහ බොහෝ දේපළ ප්‍රතිවිපාක අවසන් වේ. දෙවැන්න සමහර විට ආගමික හෝ මූල්‍යමය හේතූන් මත තෝරා ගනු ලැබේ. දෙදෙනාම අධිකරණය හරහා දිව යයි.

කලත්‍ර නඩත්තුව එක් සහකරුවෙකුගේ අවශ්‍යතාවය සහ අනෙකාගේ ගෙවීමේ හැකියාව මත පදනම්ව සකසා ඇත. මුදල ගණනය කරනු ලබන්නේ අධිකරණ මාර්ගෝපදේශ (ට්‍රේමා ප්‍රමිතීන්) අනුව ය. කාලසීමාව සාමාන්‍යයෙන් විවාහයේ දිගින් අඩක් දක්වා වන අතර, ව්‍යවස්ථාපිත ව්‍යතිරේක සහිතව, උදාහරණයක් ලෙස දිගු විවාහ හෝ කුඩා දරුවන් සඳහා. තත්වයන් වෙනස් වුවහොත් එය සමාලෝචනය කළ හැකිය.

වෙන්වන බාලවයස්කාර දරුවන් සිටින දෙමාපියන් සඳහා දෙමාපිය සැලැස්මක් අනිවාර්ය වේ. එහි දී, දෙමාපියන් රැකවරණය බෙදීම, ප්‍රධාන නිවස, ළමා නඩත්තුව සහ ඔවුන් එකිනෙකා දැනුවත් කරන සහ උපදෙස් ලබා ගන්නා ආකාරය පිළිබඳ විධිවිධාන වාර්තා කරයි. හොඳ සැලැස්මක් පසුකාලීන ගැටුම් වළක්වන අතර දික්කසාද පෙත්සම සමඟ ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන්, දික්කසාදයකින් පසු දෙමව්පියන් දෙදෙනාම ඒකාබද්ධ අධිකාරිය රඳවා ගන්නා අතර දරුවා පිළිබඳ වැදගත් තීරණ සඳහා ඒකාබද්ධව වගකිව යුතුය. බරපතල සන්නිවේදන ගැටළු හෝ දරුවා අතරමං වීමේ අවදානමක් ඇති විට වැනි සුවිශේෂී අවස්ථාවන්හිදී පමණක් අධිකරණයට තනි අධිකාරියක් ලබා දිය හැකිය. දරුවාගේ අවශ්‍යතා සැමවිටම මුල් තැන ගනී.

දරුවා කුමන දෙමව්පියා සමඟ රැඳී සිටියත් සම්බන්ධතා විධිවිධානයක් ස්ථාපිත කෙරේ. දෙමව්පියන් දෙදෙනාම එයට අනුකූල වීමට සහ අනෙක් දෙමව්පියා සමඟ ඇති බැඳීම ප්‍රවර්ධනය කිරීමට බැඳී සිටිති. විධිවිධානය ව්‍යුහාත්මකව නොසලකා හරිනු ලැබුවහොත්, අධිකරණය සම්බන්ධ විය හැකිය, උදාහරණයක් ලෙස දඩ ගෙවීමක් හෝ වෙනස් කිරීමක් යටතේ අනුකූලතාවය සඳහා. මැදිහත්වීම බොහෝ විට හොඳ පළමු පියවරකි.

2018 සිට, පූර්ව කොන්දේසි නොමැතිව විවාහයක් සීමිත දේපළ ප්‍රජාවක් නිර්මාණය කරයි: විවාහය අතරතුර ගොඩනඟන ලද දේ ප්‍රජාවට අයත් වන අතර, විවාහයට පෙර වත්කම්, තෑගි සහ උරුමයන් එයින් පිටත පවතී. දික්කසාදයේදී, ප්‍රජා වත්කම් සමානව බෙදී යයි. එබැවින් පුද්ගලික සහ පොදු දේ නිවැරදිව තීරණය කිරීම ඉතා වැදගත් වේ.

ඔව්. තත්වයන් වෙනස් වුවහොත්, උදාහරණයක් ලෙස වෙනස් ආදායමක්, නව සහකරුවෙකු සමඟ සහජීවනයක් හෝ දරුවාගේ අවශ්‍යතා වෙනස් වුවහොත්, කලත්‍රයා සහ ළමා නඩත්තුව යන දෙකම වෙනස් කළ හැකිය. වෙනස අන්‍යෝන්‍ය එකඟතාවයකින් සටහන් කළ හැකිය, නැතහොත් පාර්ශවයන්ට එකඟ විය නොහැකි නම්, අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ හැකිය.

පිරිමියෙකුට දරුවෙකු හඳුනාගත හැකි අතර, නම, අධිකාරිය, නඩත්තුව සහ උරුමය සඳහා ප්‍රතිවිපාක සහිත නීත්‍යානුකූල දෙමාපියභාවයක් නිර්මාණය කළ හැකිය. පිළිගැනීම සඳහා, ඇතැම් අවස්ථාවලදී, මවගේ හෝ දරුවාගේ කැමැත්ත අවශ්‍ය වේ. පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළහොත්, අධිකරණයට ඉල්ලීම මත, අධිකරණමය වශයෙන්, සමහරවිට DNA පරීක්ෂණ මගින් පීතෘත්වය ස්ථාපිත කළ හැකිය.

දරුකමට හදා ගැනීම මුල් දෙමව්පියන් සමඟ ඇති නෛතික බැඳීම බිඳ දමන අතර හදාගත් දෙමව්පියන් සමඟ සම්පූර්ණ පවුල් නීති බැඳීමක් ඇති කරයි. ව්‍යවස්ථාපිත කොන්දේසි සපුරා තිබේද යන්න සහ දරුකමට හදා ගැනීම පැහැදිලිවම දරුවාගේ උනන්දුවට හේතු වේද යන්න අධිකරණය තක්සේරු කරයි. රටවල් අතර දරුකමට හදා ගැනීම සඳහා, නිශ්චිත ජාත්‍යන්තර නීති සහ ක්‍රියා පටිපාටි ද අදාළ වේ.

දික්කසාද මැදිහත්වීමේදී, මධ්‍යස්ථ මැදිහත්කරුවෙකු දරුවන්, නඩත්තුව සහ දේපළ බෙදීම ඇතුළු කරුණු සම්බන්ධයෙන් හවුල්කරුවන් දෙදෙනාටම එකඟතාවන්ට පැමිණීමට මඟ පෙන්වයි. පාර්ශවයන්ට තවමත් සාධාරණ ලෙස සන්නිවේදනය කළ හැකි අතර ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට කැමති විට, උදාහරණයක් ලෙස දෙමාපියන් ලෙස. මැදිහත්වීම සාමාන්‍යයෙන් විරුද්ධවාදී නඩු කටයුතුවලට වඩා වේගවත් හා අඩු බරකි.

ලියාපදිංචි හවුල්කාරිත්වයක් දේපළ, නඩත්තුව සහ උරුමය අනුව විවාහයට බෙහෙවින් සමාන ය. වැදගත් වෙනසක් වන්නේ දරුවන් නොමැතිව ලියාපදිංචි හවුල්කාරිත්වයක් නගර සභාව හරහා ගිවිසුමක් සමඟ අවසන් කළ හැකි අතර විවාහයක් අවසන් කිරීම සැමවිටම අධිකරණයට අවශ්‍ය වීමයි.

උසාවිය විසින් වයස අවුරුදු දොළහ සහ ඊට වැඩි දරුවන්ට අධිකාරිය, ප්‍රධාන නිවස සහ සම්බන්ධතා වැනි කරුණු සම්බන්ධයෙන් තම අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දෙයි. සමහර විට බාල දරුවන්ටද සවන් දිය හැකිය. අධිකරණය එම මතය සැලකිල්ලට ගනී, නමුත් අවසානයේ තීරණය කරන්නේ දරුවාගේ හොඳම අවශ්‍යතා මත පදනම්වය.

දරුවා ප්‍රධාන වශයෙන් ජීවත් නොවන දෙමව්පියාටද දරුවා පිළිබඳ වැදගත් තොරතුරු සඳහා අයිතියක් ඇති අතර වැදගත් තීරණ වලදී ඔහුගෙන් උපදෙස් ලබා ගත යුතුය. අනෙක් දෙමව්පියා සහයෝගයෙන් කටයුතු නොකරන්නේ නම්, අධිකරණයට මේ සම්බන්ධයෙන් විධිවිධානයක් නියම කළ හැකිය.

දරුවන් සමඟ විදේශගත වීමට හෝ නෙදර්ලන්තය තුළට යාමට සාමාන්‍යයෙන්, ඒකාබද්ධ අධිකාරියක් යටතේ, අනෙක් දෙමව්පියන්ගේ කැමැත්ත හෝ අධිකරණයේ ආදේශක කැමැත්ත අවශ්‍ය වේ. අධිකරණය විසින් සියලු අවශ්‍යතා කිරා මැන බලනු ලැබේ, එම පියවරේ අවශ්‍යතාවය සහ අනෙක් දෙමව්පියන් සමඟ සම්බන්ධතා කෙරෙහි එහි බලපෑම ඇතුළුව.

පවුලේ නිවස හවුල්කරුවන්ගෙන් එක් අයෙකුට වෙන් කළ හැකිය, විකුණා දැමිය හැකිය, නැතහොත් තාවකාලිකව එක් හවුල්කරුවෙකු විසින් පදිංචි කළ හැකිය. එහි හිමිකරු කවුද, නිවසේ රැඳී සිටින්නේ කවුද සහ අතිරික්ත වටිනාකමක් හෝ උකස් ණයක් බෙදී යන ආකාරය විවාහ දේපළ තන්ත්‍රය සහ අන්‍යෝන්‍ය විධිවිධාන මත රඳා පවතී.